Ο διαγωνισμός PISA του ΟΟΣΑ, όπως κάθε διαγωνισμός, αξιολογεί τις επιδόσεις των συμμετεχόντων ως προς συγκεκριμένη γκάμα γνώσεων και ικανοτήτων. Η ύλη είναι «ανοικτή» κι όχι συγκεκριμένη. Συνεπώς εκείνο που αξιολογείται είναι το αποτέλεσμα που έχει η εκπαίδευση των μαθητών. Αποτέλεσμα όμως ως προς τι; Μελετώντας τις διακηρύξεις των στόχων του διαγωνισμού, αλλά και τα ίδια τα θέματα, βλέπουμε ότι το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι, περιληπτικά, για τη γλώσσα η επαρκής επικοινωνιακή χρήση της, για τα μαθηματικά η ικανότητα επίλυσης «καθημερινών» προβλημάτων και για τις φυσικές επιστήμες η ικανότητα δημιουργίας συλλογισμών με αφετηρία κάποιες παρατηρήσεις της φύσης. 

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την καθιέρωση ενός ευρύτερου συστήματος αξιολόγησης για μαθητές, εκπαιδευτικούς και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ωστόσο, στις ΗΠΑ, που έχουν ήδη εφαρμόσει ένα τέτοιο σύστημα, μια αρμόδια πρώην υφυπουργός αναθεωρεί ριζικά, σήμερα, όλα όσα υποστήριζε παλαιότερα για το θέμα της αξιολόγησης.

Οταν το 1991 ανέλαβα καθήκοντα υφυπουργού Παιδείας